Jedną z najbardziej wzruszających chwil w moim życiu
był moment, w którym zostałem przyjęty do Klanu.
Zaprowadzono mnie do ciemnego pomieszczenia,
które oświetlały tylko płomienie z naprzeciwka.
Poddano mnie rytuałom, obmyto mnie wodą...
HISTORIA OPARTA NA FAKTACH...
Usłyszałem: „Jesteś częścią Niewidzialnego Imperium
- Zjednoczonych Klanów Ameryki”.
W pomieszczeniu rozległy się gromkie brawa,
a ja wstałem z podłogi zalany łzami.
Bo tego szukałem przez całe życie.
By móc zostać usłyszanym, tego, aby móc coś znaczyć.
Na początku się wzbraniałam.
Mówiłam: „Nie ma mowy, chcę go jedynie zabić”.
Pragnęłam tego z całego serca.
I taką reputację mam w Durham.
Nie chcę się chwalić, ale to prawda.
Podzwońcie po ludziach, to się sami przekonacie...
Ja nie przyjmuję odmowy. Interesuje mnie tylko słowo „tak”.
Ponieważ nasza krew nie różni się od siebie kolorem.
Nie widziałam, by czyjaś krew była inna niż moja.
Więc powtarzam wam, że w cokolwiek wierzycie,
miejcie odwagę o to walczyć.
ROK 1971, DURHAM KAROLINA PÓŁNOCNA
NAPRAWCIE NASZ DOM
Równe prawa mieszkaniowe.
Nazywa się to miejsce „magicznym miastem”, panie Atkins.
Nie ma tu nic magicznego.
Abe Greenfield to podły krwiopijca.
Oboje o tym wiemy.
Czarni ze wschodniej części Durham
mają takie same prawa jak inni ludzie.
Ta oto dziewczyna, ta młoda dama, panie Atkins,
wychowuje samotnie trójkę dzieci.
Obudziła się dziś rano i ujrzała zawiadomienie o eksmisji.
Choć nie ma ciepłej wody od dwóch tygodni, tak?
- Tak, panno Ann. - I nie posiadasz toalety?
- To prawda. - Nie ma.
To nie są warunki godne człowieka.
Panie Atkins, mamy już dosyć pisania listów.
Chcemy przemówić przed jutrzejszym wyrokiem.
Panno Atwater, mamy napięty porządek obrad.
Nie mamy czasu wysłuchiwać każdego, kto chciałby coś powiedzieć.
A teraz dziękuję i proszę się stąd oddalić.
Panie Tucker, czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Siadaj.
Panu również życzę miłego popołudnia...
Posłuchaj no, panie radny, i ty również panie Tucker.
Nigdzie nie pójdziemy, dopóki nie usłyszymy konkretów.
- Rozumiesz? - Wszystko gra, Bill?
Panie Oldham.
Siedzimy tu już półtorej godziny.
- Pan radny nie zrobił nic... - Ann.
Ann.
Pozwolimy ci się jutro wypowiedzieć.
W porządku?
Jeszcze nie.
Chodź.
KLUB SPORTOWY DLA MĘŻCZYZN
Samuel Grace. Kto za?
Za.
Kto przeciw?
W porządku.
Fred Eggert, Gene Waddle i Samuel Grace zostali przyjęci
do oddziału Niewidzialnego Imperium na terenie Północnej Karoliny
i Zjednoczonych Klanów Ameryki.
Kligraph zatwierdzi wnioski oraz przygotuje przysięgi na ceremonię.
Przyszły tydzień, Roy.
Ostatnia sprawa. Szkolenie bojowe odbędzie się w sobotę od 12.00 do 16.00
pod dowództwem drugiego oficera, Floyda Kelly'ego
Przypominam młodzikom, że szkolenie jest obowiązkowe.
Słyszycie?
Do was mówię.
Dokładnie.
Pochylmy głowy.
Ojcze, daj nam silny umysł i wielkie serce,
prawdziwą wiarę i ręce gotowe do walki.
Nie pozwól, by ludzie nas ograniczali,
daj walczyć w słusznej sprawie i być godnymi zbawienia.
Spraw, by nasi bracia z Klanu byli nieugięci i nieusuwalni.
A gdy wyjdziemy stąd, by stawić czoła obcemu światu,
nie pozwól nam zapomnieć, że naszym obowiązkiem jest służyć.
Dobro innych ponad swoje.
Przygotujcie go.
Szybko.
Panie Ellis?
Witaj.
To ten nowy, o którym wspominałem.
A tak, jasne. Chodźmy do biura, Ben.
Do zobaczenia.
KLAN RZĄDZI KRAJEM
Usiądźcie.
Jak ci na imię, synu?
Leonard, proszę pana.
Nie denerwuj się.
Ben wspominał mi, że chcesz wstąpić do Korpusu Młodych.
Tak, proszę pana.
Dlaczego chcesz tam wstąpić?
By pomóc...
chronić białą rasę Amerykanów
przed komuchami, czarnuchami i żydami, którzy nam zagrażają.
Zuch chłopak.
Ale to nie wszystko.
Chodzi o nasze prawa, wolność,
musimy chronić naszą ideę życia.
Jesteśmy zagrożonym gatunkiem. Rozumiesz, Leonard?
Tak.
Pokażę ci coś.
Widzisz?
To będzie kiedyś twoja najcenniejsza rzecz.
I da ci wszystko, czego potrzebujesz od życia.
Braterstwo, pozycję społeczną
i poczucie dumy, że tworzysz coś większego od siebie.
Ale najważniejsze, że będzie ci codziennie przypominać,
że już nigdy nie będziesz wyrzutkiem.
Witaj w Korpusie Młodych.
- Zajmiemy się naszą sprawą? - Tak.
Ben, podstaw auto z tyłu budynku.
Co teraz?
Czekamy.
Jej chłopak jest czarnuchem.
Sąsiedzi się skarżą.
Zostańcie tu.
Czekaj na światło, Wiley.
OPERACJA PRZEŁOM
Dziękuję.
Panno Dupree.
Wiem, panno Dupree, ale...
Proszę poczekać.
Mówi, że nie da rady.
- Ma dzieci... - O nie, daj mi to.
Cissy, masz przyjść dziś wieczorem do ratusza.
Nie chcę tego słyszeć.
Ja jestem samotną matką od 16. roku życia,
czyli całe wieki dłużej niż ty.
Nikomu nie jest łatwo. Przyjdziesz wieczorem czy nie?
Obym ujrzała cię tam czarną i wściekłą.
Kto następny?
Hej, Jeb, ja się tym zajmę.
Oczywiście, panie Ellis.
Ty dokończ za mnie tę oponę, dobra?
Jasne.
Możecie dziś wpaść?
Wiesz, że tak, Carvie. A co się dzieje?
Dziś orzekają w sprawie Greenfielda.
Ann Atwater i czarnuchy z tej jej Operacji Przełom
będą robić sceny. Potrzebuję ludzi.
Jezu, Greenfielda? Chcesz pomóc tej szumowinie?
Wiesz, jak jest.
U RAYA UŻYWANE MEBLE
Idą wybory, a on ma głębokie kieszenie.
Muszę sprawiać wrażenie pomocnego.
A ty przyprowadzić swoich do ratusza.
Wiem, Carvie. Przyjdziemy.
Spóźniliście się.
Dokładnie.
To jest chyba ten słynny czarny luz.
Pierwszy punkt posiedzenia.
W sprawie dotyczącej wspólnoty mieszkaniowej Edgemont
rada wysłucha najpierw pana Paulsena,
który reprezentuje pana Greenfielda.
Dobry wieczór.
Jak dobrze wiemy, pan Greenfield szczyci się tym,
że za przystępny czynsz zapewnia komfortowe mieszkania
wielu mieszkańcom Durham.
Słuchamy dalej, panie Paulsen.
W przypadku każdego lokalu mieszkalnego,
może pojawić się zużycie związane ze zwykłym użytkowaniem.
Pan Greenfield jest gotów zająć się każdą z kwestii,
które zebrani tu pragną poruszyć.
Jednakże, z powodu złych warunków pogodowych,
pan Greenfield nie mógł wcześniej tego zrobić.
To kłamstwo.
Prosimy radę o przyznanie nam 90 dni
na przeprowadzenie tych drobnych napraw.
Dziękuję.
Panno Atwater?
Niegodne mieszkania
za nieprzystępny czynsz,
oto, co Abe Greenfield ma nam do zaoferowania.
A teraz...
Mam tu ze sobą 79 własnoręcznie podpisanych skarg
od lokatorów z Edgemont.
W każdym przypadku doszło do naruszenia przepisów.
Przyniosłam je, bo oczywiście tu nie dotarły,
choć kilkukrotnie je wysyłałam.
- Dobrze mówi. - Powiedz im.
Spokój.
Mamy już dosyć
tego człowieka, wezwań do eksmisji i jego lichwiarskich czynszów.
Całkowicie nie dba o warunki mieszkaniowe lokatorów.
Jesteśmy ludźmi.
- Nie powinniśmy tak mieszkać. - Racja.
Oni kłamią.
Dziękuję za uwagi, panno Atwater.
Osobiście zajmę się
przekazaniem tych skarg do komisji mieszkaniowej w celu...
ich zbadania.
Na razie rada przyznaje proponowane 90 dni na naprawy.
- Dziękuję. - Kpina.
Obrady zostaną wznowione za tydzień.
Pa.
Odłóż tę gazetę, Claiborne.
- Odkładaj ją. - Dobra.
Tato.
Hej, zainteresuj się trochę dziećmi.
Claiborne.
Interesuję się...
Interesuję.
Jak tam oceny, Tim?
Odpowiedz ojcu, Tim.
Grozi mi pała z matmy.
- Bo jesteś głupi. - Hej.
Wiem, że się starasz, synu.
Może nauczycielka zostanie z tobą po lekcjach.
Nie sądzę.
Dlaczego?
Powiedziała mi, że nie mam głowy do liczb.
Ale mówi, że to nic.
Bo i tak skończę na twojej stacji benzynowej.
Dokładnie.
Chyba nie jest zbyt mądra.
Wstąpię do Murdock, odwiedzę waszego brata.
Ucałuj go od nas.
- Pewnie. - Nie lubię tego miejsca.
Bo pełno w nim świrów i dziwaków.
Kenneth Wade.
Nie mów tak o swoim bracie.
Nie mówiłem o nim.
- Nie miał takiego szczęścia jak wy. - Racja.
Przepraszam.
Za karę posprzątasz stół.
Tak jest.
- Lecę. Daj buziaka. - Pa, tato.
Dalej, dziewczyny. Ruszać tyłki.
Marilynn.
Zapomniałaś śniadania.
Zapomniałabyś głowy, gdyby nie była przytwierdzona. Leć.
MURDOCK OŚRODEK PSYCHIATRYCZNY
No dalej. Pomóż mi trochę.
Pomożesz mi?
Hej, mały.
Przyszedł tatuś.
Jak leci, pączuszku?
- Jadłeś już śniadanie? - Dziś mamy naleśniki.
Popatrz, twoje ulubione.
Dziękuję.
Są jajka i syrop klonowy.
Powinna to pani wcześniej pokroić.
Nie zje tego w całości.
I proszę.
Proszę.
Należy pomnożyć po tej stronie trzy przez dwa.
Ale pamiętajcie, że jeśli mnożymy mianownik,
robimy to samo z licznikiem.
Dobrze. To spróbujcie teraz samodzielnie rozwiązać te równania.
Zobaczymy, jak wam pójdzie z kolejnym. Dobra?
W szeregu zbiórka.
Chodźcie.
Idziemy.
Ann Atwater.
Cześć, skarbie.
- Mamo. - Dzięki Bogu.
- W porządku? - Tak.
Poczekaj w aucie. Zaraz przyjdę.
- Jacyś ranni? - Wszyscy cali.
- Jedynie dużo dymu. - Jak to się stało?
Patrząc na stan budynku, pewnie zapaliła się instalacja.
Albo ktoś specjalnie podłożył ogień.
Nie. Klan nie jest aż tak głupi.
Niby czemu nie?
Bo jeśli spłonie szkoła czarnych...
To co wtedy?
Nasze dzieciaki będą musiały znaleźć inną.
Okazało się, że zostawił ją na luzie.
Furgonetka stoczyła się do wąwozu.
Nie mogli znaleźć jej przez dwa tygodnie.
Znowu chwalisz się swoim małym fistaszkiem, Wiley?
To nie jest zabawne, Doreen.
Masz rację. Mi też nie byłoby do śmiechu.
Zaczekaj.
Ma tylko jedną rękę.
Claiborne.
Garland Keith.
Stary druhu. Późna pora na wizytę.
- Usiądziesz? - Nie, dziękuję. Panowie.
To musi być coś bardzo ważnego,
skoro przyszedłeś do takiej speluny jak ta.
- Daj spokój, Floyd. - Nie, nie.
Uwielbiam członków Rady Białych, te ich parady z balonikami
i spotkania w klubie golfowym.
Jestem zawsze dumny, że mogę po nich sprzątać.
- Odwalać brudną robotę. - Wybacz. To był długi tydzień.
Przykro mi to mówić, ale będzie jeszcze dłuższy.
Wybuchł dziś pożar w szkole podstawowej East End.
Co z tego? To szkoła czarnych.
Rodzice złożyli petycję, by pozwolić tamtejszym uczniom
dokończyć rok szkolny w szkole podstawowej Durham.
Jutro odbędzie się nadzwyczajne posiedzenie.
Cóż...
To sprawka Ann Atwater?
Tak sądzę.
To już nie byle spór o lokale.
Będziesz potrzebował każdego.
Dlatego tu jestem.
Bałaś się?
Tylko trochę.
Wszystko będzie w porządku.
Odpocznij, skarbie.
Postaraj się zasnąć, dobrze?
- Ciepło ci? - Tak.
Mamo.
Gdzie będziemy się teraz uczyć?
O nic się nie martw, jasne?
Mama postara się o jakąś fajną szkołę.
Odmów pacierz.
Spłonęły jedynie budynki należące do szkoły,
prawdopodobnie z wyposażeniem.
Wiem, że póki co ciężko podać przyczynę...
Nie pozwolę, by uczyli się w szkole Tima.
Gdzieś muszą ich umieścić.
Ale nie do Durham.
I bez tego Tim ma wystarczająco dużo problemów.
Można by się rozejrzeć za prywatną szkołą pod miastem.
- A niby jak ją opłacimy? - Pracuję nad tym.
Musiałbyś zacząć sprzedawać paliwo drugiej połowie mieszkańców miasta.
- Co to ma znaczyć? - Dobrze wiesz.
- To niesprawiedliwe. - Jasne.
- Hej. - Ale to fakt.
Przecież wiesz, że nie mogę.
Jakby to wyglądało, gdyby u lidera Klanu tankowali czarni?
- Co pomyślą sobie członkowie? - Rozumiem.
Nie wiedziałam, że Klan opłaca twoje rachunki.
- Zaczyna się. - Nie sądziłam.
Spędzasz z nimi tyle czasu,
gadając o czarnych, komuchach i żydach.
- Nie brzmię tak. - Ależ tak.
- Chodź no tu. - Śmierdzisz piwskiem.
Nie pozwolę, by chodzili do naszej szkoły.
Rada nadzwyczajna została ogłoszona wczoraj po tym,
jak pożar instalacji elektrycznej strawił niemal połowę budynku
szkoły podstawowej East End.
Obrady trwają już od niemal trzech godzin.
Rada staje dziś przed trudną decyzją.
Musimy rozważyć to,
jak ona wpłynie na uczniów nie jednej, lecz dwóch szkół.
Komendant straży pożarnej oświadczył,
że osiem sal oraz trzy pomieszczenia wspólne,
wraz z salą gimnastyczną, pozostały nietknięte przez ogień.
Nietknięte...
- Był pan tam? - To wbrew regulaminowi.
Nie mówię do ciebie, więc się zamknij.
- Miała pani swój czas. - Ja tam byłam.
Jeśli on twierdzi,
- że szkołę można otworzyć, - Miała pani czas.
to kłamie albo jest kretynem.
Zamkniesz się?
To się nie trzyma kupy.
Zarządzam ciszę.
Mówimy tu o ważnych sprawach,
więc ma pan nas wysłuchać, panie Steele.
Panno Atwater.
Proszę zająć miejsce, zanim każę panią usunąć z sali.
Reasumując...
według rady należy zadać sobie dwa pytania.
Po pierwsze...
czy budynek szkoły East End to na tyle bezpieczne miejsce,
by uczniowie mogli dokończyć rok szkolny?
A po drugie...
czy wobec podopiecznych szkoły Durham
byłoby niesprawiedliwym, gdyby szkołę zalała fala innych uczniów?
I nasza odpowiedź na oba pytania...
brzmi: „tak”.
Zważywszy na ograniczoną liczbę sal,
lekcje w East End będą odbywać się w systemie zmianowym.
Pierwsza zmiana od 7.00 do 12.00,
natomiast druga od 12.00 do 17.00.
Dobra. Mamy to.
Panno Atwater?
Kim jesteście?
Należymy do organizacji NAACP.
Wiadomości radia WDNC, mamy 9.00 rano, a oto informacja dnia.
Pozew złożony przez NAACP wywołał spore poruszenie
w sądzie rejonowym. Nasz informator twierdzi,
że wolałby nie być w skórze sędziego Lesa Hallforda.
Witam, panie sędzio.
To jest to, o czym myślę?
Właśnie przyszło.
Domagają się łączonych szkół w całym Durham.
STOWARZYSZENIE NA RZECZ POPIERANIA LUDNOŚCI KOLOROWEJ
KONTRA DURHAM
Zawołaj tu Wilbura Hobby'ego.
Tak jest.
Mógłbyś oddalić ten wniosek.
Wiesz, że nie mogę tego zrobić.
Tamci kretyni chcą posłać dzieciaki do szkoły, w której nadal się pali.
To byłoby jednoznaczne z werdyktem przeciwko.
Wiem o tym.
Chciałem się tylko upewnić, że ty również.
Poprosiłem cię o radę, nie po to, żebyś robił mi wykład.
Wybacz.
A może się wstrzymaj i odrocz wydanie wyroku?
To byłoby odwlekanie nieuniknionego.
Nie, robiąc to, pozwolisz mieszkańcom Durham,
by wspólnie podjęli decyzję.
Nie rozumiem.
Znam kogoś.
Kogoś?
Pewnego kolesia.
Kieruje wydziałem na Uniwersytecie Shaw w Raleigh.
Organizuje spotkania.
Warsztaty „charrette”.
Co takiego?
To rodzaj konsultacji społecznych, w których biorą udział osoby
z obu stron konfliktu.
Spotkania nazywa się sesjami. Przynoszą niezłe rezultaty.
Wilbur...
ściągnij tu tego kolesia.
Bill, dzwoni Wilbur Hobby.
Wilbur Hobby?
Czemu niepokoi mnie, że dzwonisz?
Co za zbieg okoliczności.
Miałem nadzieję, że tak będzie.
Co u ciebie, Wilbur? Brzmisz, jakbyś miał jakiś problem.
Ale nie taki, którego nie potrafiłby rozwiązać sam Bill Riddick.
Halo?
Słyszałem, że w York poszło ci całkiem nieźle.
Ale Pensylwania to nie Karolina Północna.
Tym bardziej.
Potrzebujemy cię.
Jesteś jedyną osobą, która to robi.
Wyrwiesz się z domu.
Delores mówiła, że ma cię już dosyć.
Ze wzajemnością.
No dobra, Wilbur.
- W porządku. - Świetnie.
Widzimy się za parę godzin.
Parę godzin?
Halo?
Poprosiłem pana Billa Riddicka o 10-dniowe warsztaty „charrette”,
aby mieszkańcy Durham
mogli dojść do porozumienia w kwestii integracji w szkołach.
Rada miasta ma przestrzegać przyjętej rezolucji
i wcielić w życie wolę ludu.
Tchórzliwy dureń.
„Przestrzegać”?
Nie została jeszcze uchwalona.
Chce, żebyśmy sami zadecydowali.
Co powiemy prasie?
Nic.
Dopóki nie zasięgniemy opinii prawnej.
A tak w międzyczasie, co to do licha są sesje „charrette”?
Nie obsługujemy tu czarnych.
Nie przyjechałem po paliwo.
Panie Ellis?
Jestem Bill Riddick.
No i?
- Wilbur Hobby mówił... - On cię tu przysłał?
Poradził, żebym się z panem zobaczył.
Reprezentuje pan dużą część mieszkańców.
Co do tego się nie mylił.
Poproszono mnie o zorganizowanie warsztatów.
Widziałem w gazecie.
- A więc już pan wie. - Chwila.
Przyjechałeś, by zaprosić mnie do udziału w rozmowach o integracji?
Cóż...
na razie tylko na lunch.
Lunch?
Jutro, razem ze mną i Ann Atwater.
Powtórzysz?
Lunch ze mną i Ann Atwater.
- Ann Atwater? - Dokładnie.
Wilbur Hobby myślał, że jak na to zareaguję?
- Sądził, że odmówisz. - I znów się nie mylił.
- Panie Ellis... - Nie jesteś stąd, panie...?
Riddick.
Więc ci to objaśnię. Ludzie w tym mieście,
a zwłaszcza ja, chcą, by czarnuchy były w swoich szkołach.
To jest jedna z opcji, panie Ellis.
Dobra.
Zostawię panu wizytówkę.
Z tyłu jest adres lokalu.
- Jak zmienisz zdanie... - Lepiej stąd zjeżdżaj.
No dalej, wynocha.
Mam nadzieję, że pan to przemyśli.
To spotkanie się odbędzie, więc...
Jeśli chce pan reprezentować swoich, to proszę to zrobić.
Miłego dnia.
Wiemy, że to dla ciebie niewygodne, ale cholera,
lepiej nie mogliśmy trafić.
Inaczej bym to nazwał, Carvie.
Jak sądzisz, co by było,
gdyby zamiast ciebie siedział tam jakiś liberał?
Nic dobrego.
Razem z Atwater zgodziliby się na integrację
szybciej, niż myślisz.
- Dlatego to nie ma sensu. - Co?
Ten Riddick jest za integracją, więc czemu akurat ja?
Powinienem być ostatnią osobą na jego liście.
Ten sędzia...
możemy mieć związane ręce.
Ale to nic, jeśli będziemy mieć wtykę.
Zwłaszcza taką jak C.P. Ellis.
Charlie, ja...
On zaoferuje ci klucz do integracji rasowej w szkołach,
a ty zamkniesz nim drzwi.
Jak leci? Co u taty?
Cześć.
Ile się spóźnia?
Dwadzieścia minut.
C.P. wpadnie na lunch z dwoma czarnuchami.
Prędzej nas zastrzeli, niż to zrobi.
- Wy z północy tego nie rozumiecie. - Jestem z Karoliny Północnej.
Tak? A skąd?
- Z Hertford. - To nadal na północ stąd.
Przyszedł.
Idzie.
Widzisz tego białego świra?
Łazi do przodu i do tyłu.
Jestem głodna. Nie będę na niego czekać.
Panie Ellis?
Proszę usiąść z nami.
W porządku.
Dziękuję wam za przyjście.
To może być pierwszy krok...
Nie mam zamiaru siedzieć tu cały dzień, więc...
To śmiało, idź sobie.
A ja i Bill porozmawiamy jak cywilizowani ludzie.
Panie Ellis, planuję tu w sobotę spotkanie komisji.
I zaprosiłem ludzi z różnych grup społecznych.
Różnych? Mamy tu tylko dwie.
Białych, czarnych, liberałów, konserwatystów.
Aby warsztaty się udały,
należy zorganizować liczną grupę różnych od siebie ludzi.
On zna tylko kolesi w prześcieradłach z kapturami.
Dobrze mówię?
Skoro jest już ustalone spotkanie, to co ja tutaj, do cholery, robię?
Jest pan tu, obydwoje jesteście...
bo potrzebuję współprzewodniczących.
Do sesji „charrette”.
Przemyślę to, ale tylko dlatego,
że nie chciałbym, żebyście wy się tym zajmowali...
Jak to nazwałeś?
Szalet?
Nie wiem, w co ty grasz.
Nie kupuję tego.
Chętnie służę pomocą,
ale nie będę współpracować z tym białasem.
Poszukaj kogoś innego.
Dobry mają tu chleb.
Pomogę pozmywać. Było przepyszne.
Miło z twojej strony.
- Przeszła pani samą siebie, pani Keith. - Dziękuję, C.P.
Nie wytrzymam z nimi dziesięciu dni, Garland.
To wystarczająco dużo czasu, by zadecydowali w kwestii integracji
bez naszego udziału.
Ciężko będzie to wyjaśnić moim ludziom.
Przecież jesteś ich liderem, C.P.
Sprawisz, że zrozumieją.
W końcu dewiza waszego Klanu brzmi:
„Nie poznając swego wroga, działasz na jego korzyść”,
i takie tam.
Prawda jest taka...
że my nie znamy go wcale...
prawda?
Zbyt mocno szarpiesz za spust.
Nie ciągnij za niego, tylko postaraj się go nacisnąć.
Baczność!
Macie go słuchać. Pan Kelly jest ekspertem.
Potrafi nawet nazwać moment tuż przed oddaniem strzału.
Jak to się nazywa?
Strzelecki bezdech.
A nie mówiłem?
Dobra, jeszcze raz i potem kolejny.
Jasne.
Niezbyt interesowała cię wczorajsza rozmowa.
Z tobą mogę rozmawiać.
Ale nie lubię gadać w obcym towarzystwie.
Musimy mieć tam swoich ludzi, Floyd...
Carvie osobiście mnie o to poprosił.
Tak, wiem.
I masz moje wsparcie, ale...
uważaj.
Przed czym?
Siłując się ze świnią...
łatwo się pobrudzić.
Osiągnięcie sukcesu będzie w całości zależało
od poświęcenia i zaangażowania tej komisji.
Nie mamy zbyt wiele czasu, by się zorganizować.
Więc najważniejsze jest to, żeby poinformować ludzi
i zebrać jak największą liczbę obywateli,
by wzięli w tym udział.
OBYWATELE
Dobrze.
Zanim przejdziemy dalej,
musimy wybrać współprzewodniczących.
Nominuję
Ann Atwater...
oraz C.P. Ellisa.
Ale on należy do Klanu.
A my mówimy tu o integracji.
Panie Riddick, już mówiłam, że nie będę z nim pracować.
Mnie tam pasuje.
Jasne, wszyscy cię tu znają.
Poczekaj, Ann. Chciałbym wysłuchać jego opinii.
Panie Ellis?
Nie zwykłem starać się o fuchę,
której nie chcę, ale skoro pytasz, to ci powiem.
Wszyscy wokół mówią, że czarni chcą to lub tamto.
To wszystko się zaczęło przez te ich żądania.
A co z białymi? Co z naszymi potrzebami?
- Wy już macie wszystko. - Nieprawda.
Chcą nam odebrać jedyne, co nam pozostało.
Nie chcą, żebyśmy grali w szkołach „Dixie”.
To nasza pieśń.
Wściekają się, gdy na meczu wisi flaga Konfederacji.
A czemu nasi chłopcy mieliby grać pod tą flagą?
Pokazuje wspaniałą historię Południa.
Według ciebie może być i wspaniała,
ale na pewno nie dla nas.
Dobrze.
W szkołach integracyjnych są apele dla czarnych.
O Martinie Lutherze Kingu. To na pewno nie jest moja historia.
Skoro pan tak chce, to pogadajmy o szkołach, panie Riddick.
Moi synowie nie mają łatwo.
Nauczyciele mało co ich uczą,
a ty chcesz dorzucić im zgraję czarnuchów?
To tylko pogorszy sprawę.
Jestem tu, bo chcę chronić swoich synów...
Więc lepiej, żeby nie wchodziła mi w drogę.
Będę z tobą przewodniczył, bracie Ellis.
Howard, czy ty do reszty zwariowałeś?
- Nazywasz go bratem? - Chcesz współprzewodniczyć?
Tak. A to jest szczery człowiek, Ann.
Jedyny szczery.
Nienawidzi mnie.
Powiedział dlaczego.
Ale potem otworzył się przed nami, wspominając o swoich synach.
- Czemu przyznaje mi rację? - Nie wiem.
- To znak, że jest mi bratem. - Powiedział „bratem”?
Słyszeliście?
Powiem ci, kim ty jesteś, Howard.
Jesteś jednym z tych ważnych czarnuchów, nie?
Pojechałeś na północ, skończyłeś studia,
masz drogie auta, nosisz ładne garnitury.
Podczas gdy my tutaj brudzimy sobie ręce.
Poczekaj, Ann.
Komitet Jedności Czarnych działa w tej społeczności...
Zamknij się, Howard. Spóźniliście się.
Nie macie pojęcia, przez co my przechodzimy.
Nie należy ci się ta funkcja. Absolutnie na nią nie zasługuje.
Skoro nazywa tego kogoś bratem.
Zatem zgadzasz się przewodniczyć?
LIDER KLANU I CZARNA AKTYWISTKA PRZEWODNICZĄ SESJI SPOŁECZNEJ
DIALOG SPOŁECZNY KU POPRAWIE PRZYSZŁOŚCI
PRZYJDŹCIE I POMÓŻCIE ZA DWA TYGODNIE!
OPERACJA PRZEŁOM
Będę walczył za białych ludzi pracy,
choćbym musiał spędzać czas z tą wstrętną Ann Atwater.
BIAŁA RASA RZĄDZI KRAJEM
Nie boję się C.P. Ellisa.
Zniesiemy na dobre segregację w szkołach.
Ona żyje w swoim własnym świecie.
Mieszkańcom podoba się tak, jak jest.
ZAGŁOSUJ NA CARVIEGO DO RADY MIASTA
BUDYNEK GIMNAZJUM HARRIS WYBRANY NA MIEJSCE OBRAD
RATUJCIE NASZE SZKOŁY
Niech nam żyje, drogi Larry
Niech nam żyje sto lat
DZIŚ RUSZAJĄ SESJE SPOŁECZNE!
Witam, panie Ellis.
Pana gabinet jest tuż za rogiem.
Dziękuję.
Mówię tylko, że nasze dzieci są w tyle.
Niemal o rok.
Biali nauczyciele nie pomogą im nadrobić materiału.
Biali nauczyciele?
Też ich tacy uczą. To nie kwestia nauczycieli, tylko książek.
Stare podręczniki nie tłumaczą roku w plecy.
Tu nie chodzi o ich aktualność.
Ty w czerwonej koszulce, jak ci na imię?
- Miles. - Miles.
Którą klasę skończyłeś?
Trzecią liceum.
A do jakiej klasy miałeś książki?
Mieliśmy podręczniki do podstawówki.
- Otóż to. - Jesteśmy w tyle.
- Jak to ma się udać? - Niby co?
Chcesz dać czarne dzieciaki, które są rok w plecy...
z białymi, które nie są?
Jak uczyć taką klasę?
To niemożliwe.
Możecie załatwić sobie dobre książki.
Ale takiej klasy nie da się uczyć.
Nie ma mowy.
PODRĘCZNIKI
FLAGA KONFEDERACJI
DODATKOWE LEKCJE
DARMOWE OBIADY SZKOLNE
To załatwcie korepetycje.
Dobra, jutro podzielimy się na mniejsze zespoły
i zaczniemy pracować nad rozwiązaniami.
Ale spotykamy się tu wszyscy codziennie wieczorem.
Spójrzcie na te dwie ławki na scenie.
Oprócz pana Ellisa oraz panny Atwater,
dobierzemy tam 10 osób, by utworzyły nasz senat.
Będzie on głosował za rozwiązaniem podczas ostatniej z naszych sesji.
Dobra. Jeśli nie ma pytań, to każdemu przyda się trochę snu.
- Tak, wielebny? - Panie Riddick.
To był ciężki dzień.
Rozsądnym byłoby kończyć te sesje pozytywnym akcentem.
Czymś, co pokrzepi nasze dusze.
To dobry pomysł. Co wielebny ma na myśli?
Zauważyłem, że mamy tu pianino.
Może na zakończenie będziemy śpiewać gospel?
- Dobrze. - Muzyka czarnuchów.
- Co takiego? - Powiedział, że to muzyka czarnuchów.
Gospel nie ma nic wspólnego z kolorem skóry.
- Tu chodzi o Boga. - I chwała mu, ale on ma rację.
Gospel to typowa muzyka czarnych.
I dziwi mnie, że wielebny proponuje coś tak stronniczego.
- Zawiodłem się. - Doceniam twoje zdanie.
Ci ludzie chcieliby mieć tu gospel.
A czym ty chciałbyś reprezentować swoich ludzi?
Chciałbym, by podczas sesji były tu rzeczy Klanu.
Rzeczy Klanu?
- To nie to samo. - Wiem.
Nie róbmy tego.
- To przedmioty nienawiści. - Zgodził się na gospel.
- Guzik mnie to obchodzi... - On nam, my jemu.
Jeśli przyniesie tu te rzeczy, to wybuchną zamieszki
i wiedz, że sama będę im przewodzić.
Chcesz grać przede mną „Swarliwą Annie”?
Tak, słyszałem o tobie. Tylko gadasz i nikogo nie słuchasz.
Chcemy się w końcu zrozumieć i przestać walczyć.
Przestanę, gdy nie będzie już o co walczyć.
Więc do końca życia będziesz miała pod górkę.
A ja postaram się, żeby ten mężczyzna mówił.
Tak długo, jak to możliwe.
C.P.
Ta ekspozycja, o której wspominałeś.
Jesteśmy w stanie się zgodzić,
ale nie wszystkim się to spodoba,
więc musisz zapewnić kogoś, kto będzie tego pilnował.
Ja nie będę za to odpowiadał.
To jest moja ochrona.
Nie powinieneś jej tu przynosić.
W razie czego, lubię mieć ją pod ręką.
Ja wolę nosić ze sobą to.
- Też mam Biblię. - Doprawdy?
A przeczytałeś ją?
Oczywiście.
I chodzę do kościoła co niedzielę.
Więc powinieneś to wiedzieć, C.P.
Co takiego?
To, że stworzył nas ten sam Bóg.
GIMNAZJUM HARRIS
- Gotowe, panie Ellis. - Wygląda nieźle.
Dziękuję.
Podzieleni według rasy.
Po sześciu czarnych i białych.
Członkowie senatu będą wizytować zespoły,
obserwować i współpracować z nimi.
Podczas ostatniej sesji
zagłosujecie za lub przeciw zaproponowanym rozwiązaniom.
Do nas należy ostateczne zdanie?
Zgadza się, Howard.
Do przegłosowania potrzeba dwóch trzecich głosów.
Tylko osiem głosów?
Powinniśmy sami dobrać pozostałą czwórkę białych.
To równie dobrze możemy iść do domu.
To mija się z celem. Musimy postępować sprawiedliwie.
Muszę zgodzić się z moim przyjacielem.
Wszyscy wiemy, że każdy czarny na sali
zagłosuje za integracją rasową.
To automatycznie daje sześć głosów.
Z białymi może być inaczej.
Nawet teraz siedzą tam liberałowie.
Posłuchajcie...
mamy tu w sali reprezentantów czterech wpływowych ugrupowań.
Klanu, Rady Białych, Solidarności Czarnych
oraz Operacji Przełom.
Każdy z was ma swój głos.
Ma być fair? Dobierzemy ośmiu członków.
Zwyczajnych ludzi. Nikogo z Czarnej Siły i Klanu.
Oni są wykluczeni.
Zgoda?
- Nikogo od niej? - Nie.
I żadnych twoich ludzi.
Hej.
Co wy wyprawiacie?
Zostawcie to.
Powinniście to przeczytać, zamiast niszczyć.
Klan otwiera przed wami okno, przez które macie szanse spojrzeć.
Przeczytajcie, żeby to zrozumieć.
Wtedy zrozumiecie też ich, jasne?
Tak zdobędziecie przewagę.
Jasne?
Zjeżdżajcie stąd, Charles.
Oddawaj to.
Powinnam naskarżyć na ciebie twojemu ojcu.
Te dzieciaki nic nie rozumieją...
- Ann. - Co?
- Gdzie idziesz? - Wracam do domu.
Wiem, że jesteś zła.
Guzik wiesz.
Mówiłam, że to zły pomysł, by przynosił tu te rzeczy.
Nic dobrego z tego nie wyjdzie.
I powiem ci coś jeszcze.
Jesteś głupcem, myśląc, że te twoje spotkania
cokolwiek zmienią.
- Tak uważasz? - Tak.
Bo dopóki tacy jak C.P. Ellis będą chodzić po tym świecie,
nic się tu nie zmieni.
Gadasz mi o „Swarliwej Annie”?
Podlizuj się dalej temu białasowi, to dopiero pokażę ci „Swarliwą Annie”.
Wracaj na tą swoją północ, bo guzik o nas wiesz.
BIALI — CZARNI
Marion Wilson.
Dobra. Teraz drugi słoik.
Sam Watford.
- To syn Scootera Watforda? - Tak.
Nie będzie z nim problemów.
- Jesteś pewien? - Tak.
Tracił prace podczas ich bojkotów.
Nadal żywi urazę.
Nie podoba mi się ten jego wąs.
Dobra, Earl Weeks.
Jest po naszej stronie.
Skąd wiesz?
Odkąd pamiętam, jest kościelnym w mojej parafii.
Nikogo nie lubi.
Dobry człowiek.
To mamy dwóch.
Możemy mieć problem z tą paniusią.
To Maddy Mays, ta blondynka przy oknie.
- Jest pielęgniarką. - Pracuje w klinice Durham.
Otwarta osoba. Z nią może być ciężko.
Ostatni to Lee Trombley.
- Ma sklep z narzędziami. - Przy drodze numer 9.
Co o nim wiemy?
Sam nie wiem, C.P.
Może być z nim problem.
Przejął sklep po śmierci ojca.
Rodzinny facet. Ma chyba dwójkę dzieci.
I?
Pracują u niego sami czarni.
Tylko oni.
I dobrze ze sobą żyją.
Chyba najwyższa pora odwiedzić pana Lee Trombleya.
W czym mogę pomóc?
- Jest Lee? - Nie ma go w tej chwili.
Ale jestem kierownikiem. Mogę w czymś pomóc?
Nie, przyjdę innym razem.
No dobra, macie jakieś przemyślenia?
Wnioski?
Nie musisz się zgłaszać, Maddy.
Miło widzieć, że ludzie zaczęli rozmawiać.
To bardziej krzyk niż rozmowa.
Racja, kłócą się, ale słuchają siebie nawzajem.
- Naprawdę. - Spierają się ze sobą.
Słucham już tego od wielu dni
i nadal nikt nie powiedział, jak integracja pomoże moim dzieciom.
- Na pewno im nie zaszkodzi. - Oczywiście, że tak.
Niby jak?
Nie chcę, żeby moja córka siedziała w sali lekcyjnej obok czarnego chłopaka.
Nie chcę, by spożywała razem z nim posiłki
- i chodziła na tańce. - Więc troszczysz się o córkę...
i nie chcesz, by coś jej się stało.
Do czego zmierzasz?
Chodzi mi o to, że to nasza rola jako rodziców.
Kiedy są małe,
dbamy o to, by nie dotykały kuchenki,
bo mogą się oparzyć.
Uczymy je jeść powoli, żeby się nie zakrztusiły.
Przeżywamy pierwszy dzień w szkole, pierwszą jazdę samochodem,
ich pierwszą pracę.
Chcemy oszczędzić im cierpienia, którego sami na co dzień doświadczamy.
Dobra.
Złapmy się za ręce i razem pośpiewajmy.
- Widzę, do czego zmierzasz. - Do czego?
Do tego, że czarni i biali są tacy sami,
bo martwimy się o nasze dzieci.
Że jesteśmy jednakowi, tak?
Właściwie to nie.
Nie wspomniałem o wszystkim.
O tym, że czarnoskórych ludzi
dotyka zupełnie inne cierpienie.
Na nasze dzieci plują bez żadnego powodu.
Nasze dzieci muszą zejść z chodnika,
gdy przechodzą biali, bo inaczej zostaną pobite.
Nie mogą usiąść, bawić się, tam gdzie zechcą,
ani pójść do dowolnej szkoły.
To cierpienie, którego doświadczają codziennie,
przed którym nie potrafimy ich uchronić.
I przez to...
czujemy bezradność.
Uczucie bezradności, którego wy nigdy nie zaznaliście.
- Dał się mu nabrać. - Racja.
Widziałeś minę Trombleya?
Rozmawiałeś z nim wczoraj?
Nie było go. Ale mieli rację, pracuje u niego czarny kierownik.
To jak z nim teraz pogadamy?
Przyciśniemy go podczas lunchu.
Dobra. Posłuchajcie.
Dziś spróbujemy czegoś innego.
Na każdym krześle na stołówce znajduje się kartka z imieniem.
To będzie wasze miejsce do końca tej sesji.
Nie możecie go zmienić.
I zgadliście.
Osoba siedząca obok was nie będzie tego samego koloru.
I żadnego poruszania kwestii związanych z naszym problemem.
Pomówcie o czymś innym.
Jeszcze tylko tydzień.
Nie zjem tego.
Te paluszki rybne wyschły na wiór.
Cóż...
skoro i tak niczego nie zmienimy,
to chociaż zażądajmy lepszych obiadów w szkole?
Mieliśmy nie rozmawiać na ten temat.
Chyba masz rację.
Howard...
Mylił się, prawda?
Mylił?
Nie wtedy, gdy mówił o tym, przez co przechodzą czarne dzieciaki...
Mylił się, że nie wiesz, jak to jest czuć się bezradnym.
Co masz na myśli?
Masz chłopaka w Murdock, prawda?
Nie chcę o tym mówić.
- Chcę tylko... - Ann.
Nie mów o moim synu.
- Nigdy. - Dobrze.
zaczyna się drugi tydzień sesji społecznych,
liczba uczestników zdaje się rosnąć
rada miasta czeka na decyzję
- Tato? - Co się stało, skarbie?
Chodzi o Larry'ego.
Co się dzieje?
Kto to jest?
Alvin. Jest tu od piątku.
Już dobrze. Przestań.
- Daj jego książkę. - Dobra.
Nie ma tu żadnego potwora, synu.
Mam twoją książkę. Poczytam ci ją...
To ja, Vickie.
- Poczytaj mu. - To twoja ulubiona książka.
Zaraz wrócę. Vickie ci poczyta.
- To ja, twoja siostra. - Wyprowadź go stąd.
Kto tu rządzi?
- Mogę pomóc? - Nie.
Mogę porozmawiać z kimś innym?
- Chwila. - Hej...
- Potrzebuję pomocy. - Nie, proszę pana.
- Proszę wyjść. - Potrzebuję pomocy.
- Musicie przenieść mojego syna. - Proszę stąd wyjść.
- Proszę się uspokoić. - Trzeba go zabrać.
- Nic mu nie będzie. - On się boi.
Musicie go gdzieś przenieść.
I to szybko. Albo tego drugiego.
- On jest przerażony. - Nasi pacjenci nie powinni
zbyt często zmieniać otoczenia, bo to wywołuje niepokój.
To dajcie mu osobną salę.
- Proszę was. - Mamy tu swoje przepisy.
Mam je gdzieś. Przenieście go, albo ja to zrobię.
- Co wy na to? - Nie zrobi pan tego, panie Ellis.
Dzwoń po ochronę.
Proszę się uspokoić.
Boże...
Ile by to kosztowało?
Osobna sala kosztuje tygodniowo 75 dolarów więcej.
Zapłaci pan tyle?
- Mam tu 16... - Niech pan posłucha, panie Ellis.
Larry się przyzwyczai.
Dobrze?
Powinniście mnie powiadomić.
Nie wspominaliście o współlokatorze.
Nikt nic nie powiedział.
- To było nagle... - A powinniście.
ZNAJDŹ GO
Próbuję ci powiedzieć,
że jego współlokator strasznie krzyczał,
ale nie pozwolili go przenieść.
Zabierzmy go do domu.
Będzie mu z nami lepiej.
Nie pasuje tam.
Nie jest taki jak tamci.
Owszem, Clairborne, jest.
Odwiedzę go jutro. Na pewno nic mu nie jest.
A u ciebie dobrze?
Jestem tylko zmęczony.
Widzimy się w domu. Kocham cię.
MURDOCK OŚRODEK PSYCHIATRYCZNY
Mogę jakoś pomóc?
Pani nie, ale Bernadette może.
- Chwileczkę. - Dziękuję.
Panno Atwater.
Mój Boże.
Co u pani słychać?
W porządku. A jak u ciebie?
Dobrze.
W czym mogę pomóc?
W której sali jest Larry Ellis?
Bernadette.
Tak, panno Atwater?
Muszę cię prosić o przysługę.
Ale to nie fair.
Wiem, ale sprawdziłam, nie ma tu nawet połowy z nich.
Nawet nie zagląda w ich karty. My robimy wszystko za nią.
Musimy, inaczej byłby tu bajzel.
Halo?
Gdzie Larry? Gdzie mój syn?
Nie ma go. Co się stało?
Nic się nie stało, panno Ellis.
Został przeniesiony.
Przyjemnie tu.
Kochanie, przyszła mama.
Cześć, Larry.
Cześć.
Przyjemna muzyka.
Co?
Nie, to dobrze...
Tyle że...
Zobaczymy się w domu.
Chcę z tobą pogadać.
W końcu.
To, co zrobiłaś...
Ja...
nie prosiłem cię o pomoc.
Sam dbam o swoją rodzinę, jasne?
- Jasne. - To dobrze.
Taka już jestem, C.P.
Jaka byś nie była, nie rób takich rzeczy dla mnie.
To nie było dla ciebie.
- Pierwszy błąd. - Dawaj, Chester.
Przymknij się. To mu nie pomoże.
Nie przejmuj się nim. Ma już dwa auty.
Da sobie radę.
Zaraz wracam.
Twój chłopak dziś gra?
O, pan Ellis.
Nie, mój siostrzeniec.
Mów mi C.P. Napijesz się?
Dzięki.
Co sądzisz o tych sesjach?
Są interesujące.
Miło jest móc wysłuchać obu stron.
Racja.
Czekają nas pewne decyzje.
Ten czarny, który przychodzi...
On prowadzi twój sklep?
Tak. Od dwóch lat.
Ma na imię Emmett.
Nie boisz się powierzać mu interes?
Pytam z ciekawości.
Ja bym nie powierzył jednemu z nich swojej stacji benzynowej.
Poza moją żoną, to jedyna osoba, której ufam.
Jak to?
Cóż, ja i on...
Służyliśmy w Wietnamie.
- Byłeś w Wietnamie. - Tak.
Dwie tury. Wróciłem do domu w 1968.
A ty?
Nie. Ja...
Nie.
Tak.
Wiem, kim pan jest i czego pan ode mnie chce,
- ale ja nie... - Nie, Lee.
Ktoś, kto służył dla tego kraju,
nie musi wysłuchiwać niczego ode mnie.
Zagłosujesz, jak będziesz chciał.
Uszanuję to.
Panie Ellis...
Emmett też służył dla tego kraju.
I był dużo dzielniejszy ode mnie.
Dobra, ludzie.
Nasz ostatni dzień spędzimy na wycieczce.
- Dokąd? - W poniedziałek głosowanie.
Istotne jest to, żebyście sami ujrzeli to,
nad czym dyskutujemy od kilku tygodni.
Jesteście zmęczeni, ale to już ostatnia szkoła.
Ostrożnie. Patrzcie pod nogi.
To rudera.
Drzwi muszą być otwarte z powodu tego zapachu.
- Domyślam się. - To pomaga.
Dużo tu dzieciaków jak na szkołę letnią.
To nie jest letnia szkoła, C.P.
Nadal próbują dokończyć zeszły rok.
Po wprowadzeniu dwóch zmian po pożarze,
uczniowie uczą się w szkole tylko przez trzy godziny dziennie,
więc nadal nadrabiają materiał.
Co tam? Dostałaś ode mnie te buty?
Mamo.
Hej.
To twoja córka?
- Hej. - Cześć.
Marilynn, to jest pan Ellis.
Lepiej dołączę już do swojej klasy.
Dobrze, skarbie.
Patrzyła na mnie jak na potwora.
Czego się spodziewałeś?
Nie wiem. Ja jedynie staram się nam pomóc.
A niby w jaki sposób ma to nam pomóc?
Ja nie...
Chcieli wspólnych restauracji.
Potem autobusów, łazienek i placów zabaw.
A teraz popieram dofinansowanie dla ich szkół.
Jak będą mieć ładniejsze szkoły, to może nie zabiorą nam naszych,
bo tylko one nam zostały.
Może wtedy przestaniemy walczyć.
I co wtedy zrobisz?
Co?
Z kim wtedy będziesz walczył?
LIDER KLANU ODWIEDZA SZKOŁY CZARNYCH
Już idę.
Mogę jakoś pomóc?
Cześć, Ann. Ja...
Mary Ellis, żona Claiborne'a.
Przepraszam za najście, ale...
Chciałam podziękować za to, co pani zrobiła
dla naszej rodziny i dla Larry'ego.
Niech pani wejdzie.
- Dzięki. - Zapraszam.
Oby pani lubiła słodką herbatę.
Lubię.
A więc Larry ma się lepiej, tak?
Tak.
Wie pani, czasami ciężko jest...
go uspokoić.
Czy on...
Zawsze taki był?
Tak.
Gdy był mały, okazało się...
że nie potrafi niektórych rzeczy.
A czy C.P. też zawsze taki był?
A to dobre.
Mniej więcej.
Kiedyś był niezłym baseballistą.
- Tak? - Był obiecujący.
Przyjeżdżali z college'ów, żeby go oglądać w Liberty Park.
Tam się poznaliśmy.
Podszedł do mnie. Tak się stresował, że zaniemówił.
Był taki przystojny.
Co?
On przystojny?
Kiedyś był.
- Jeszcze raz dziękuję. - Nie ma za co.
- Ann. - Tak?
Claiborne...
On naprawdę się stara.
Do widzenia.
Do widzenia, pani Ellis.
Daj mi chwilę z C.P.
Jasne, Floyd.
Jak leci, Floyd?
Dasz jednego?
Czytałeś gazetę?
Nic na to nie poradzę, chodzi o te całe sesje społeczne.
Źle to wygląda.
To nieistotne. Ważne, co nam to przyniesie.
Tak?
Na przykład to, że twoja żona zakumpluje się z Ann Atwater?
Co?
Chłopaki widzieli je razem.
Jak mam im to wytłumaczyć?
Zrobiła coś dla Larry'ego. Mary pewnie chciała jej podziękować.
- Czarni wyświadczają ci przysługi? - Skończ z tym pieprzeniem, Floyd.
Mary zawsze robiła po swojemu.
Nigdy nie miała nic wspólnego z tym, co ja robię.
Chcesz mi coś powiedzieć, to powiedz.
Rozejrzyj się, C.P.
Jesteś dla tych chłopaków wzorem.
Potrzebują cię.
Nie wiem, o czym gadasz. Jestem tu z wami.
- Na pewno? - Robię, co mogę.
- Witam. - Hej.
Hej.
Jest pan Trombley?
- Tak, proszę pana. - W czym mogę pomóc?
Panie Trombley.
Jesteśmy z Inspekcji Bezpieczeństwa Przeciwpożarowego.
Przyszliśmy na kontrolę.
W niedzielę?
Robimy, co nam każą.
Musimy sprawdzić bezpieczniki
i miejsce składowania niebezpiecznych materiałów.
Oczywiście. Chodźcie za mną.
Okazuje się, że skrzynka z bezpiecznikami nie spełnia wymogów.
Musi mieć 76 centymetrów wolnej przestrzeni z obu stron,
a u pana wynosi niewiele ponad 60.
Jest tak już od 20 lat, odkąd byłem dzieckiem.
Tak czy inaczej, należy to zmienić, zanim ponownie otworzy pan sklep.
- Ponownie? - Tak.
Musimy go zamknąć, bezterminowo.
Co...?
Nie możecie tego zrobić.
Mam tu rzeczy, które...
A co oni mają zrobić?
Mają stąd zniknąć.
Natychmiast.
Tak jak mówiłem,
jeśli zrobisz, co trzeba...
to szybko otworzysz znów sklep.
Miłego dnia, panie Trombley.
Rany.
Ale z ciebie ślicznotka.
Kim jesteś?
Czego chcesz?
Spokojnie, Maddy. Jesteśmy tylko twoimi...
przyjaciółmi.
Proszę, przestań.
W porządku.
Nie widzę czarnuchów na tych zdjęciach.
Podobno się z nimi przyjaźnisz.
Ale nie widzę ich tu na ścianie.
Ale tak dla pewności, musisz nam to powiedzieć.
Powiedzieć?
Tak.
Powiedz nam.
Że nie przyjaźnisz się z czarnuchami.
Nie przyjaźnię się z czarnuchami.
Jeszcze raz.
Nie przyjaźnię się z czarnuchami.
W takim razie, mieliśmy chyba złe informacje.
A ta wizyta nie była wcale konieczna.
Dzięki za piwo, Maddy.
- Hej. - Chcesz piwo, C.P.?
Tak, dzięki, Doreen.
C.P.!
- Hej. - Co tam chłopaki?
Chodź, siadaj z nami.
Nie.
To był długi tydzień. Wypiję tylko piwo i idę.
No chodź. My tu świętujemy.
A co takiego świętujecie, Wiley?
Świętujemy wygrane głosowanie, C.P.
Trochę na to za wcześnie, nie sądzisz?
Ale miłej zabawy.
Wiesz coś na temat głosowania?
Zamknąłeś mu sklep?
- Co ty tu robisz? - Zrobiłeś to.
- O czym ty mówisz? - O Lee Trombley'u.
Przejmujesz się tym?
Nie musiałeś tego robić, Carvie.
Wybrałeś kiepski moment. Siedzę tam ze sponsorami.
Nie odpowiedziałeś.
Chcemy jedynie dać ci przewagę.
Nazwij to polisą. Jutro czeka cię ważne głosowanie.
Ten człowiek służył dla kraju.
Dwie tury w Wietnamie. Pracuje i ma rodzinę.
- Cóż... - Chronimy pracujących białych.
Czy nie to zawsze powtarzałeś?
Posłuchaj...
Czasami trzeba wybrać zło konieczne.
Aby móc osiągnąć wyższe dobro.
Do mnie należą takie decyzje.
Musisz mi w tej kwestii zaufać.
Wracaj na to swoje przyjęcie.
Między nami wszystko dobrze?
Dzwonił Floyd, żebyś przyszedł do klubu.
Do klubu?
Podobno o 20.30 macie spotkanie.
Nie wiedziałeś?
Wszystko dobrze?
Wyglądasz na zmęczonego.
- Skarbie? - Tak, w porządku.
- A u ciebie? - Pewnie.
Przyszedł.
Podejdź tu, C.P.
Hej.
Co się dzieje?
Szanowni członkowie Klanu, co jakiś czas w naszym kręgu
mają miejsce niecodzienne wydarzenia,
o których trzeba powiedzieć.
Jako stanowy lider mam obowiązek to uczynić.
W naszej walce z komunizmem, integracją rasową i mieszańcami...
zwracamy się ku osobom, które są w stanie nas poprowadzić
w kierunku czystej, białej przyszłości.
I mamy takiego kogoś tu, w Karolinie Północnej.
Waszego lokalnego lidera, C.P. Ellisa.
Zatem...
w uznaniu za jego niestrudzone wysiłki,
za jego dalekowzroczność oraz wizję
w tworzeniu pierwszego Korpusu Młodzieży...
Może po prostu przeczytam.
Napisano to:
„Zjednoczone Klany Ameryki przyznają Claiborne'owi Paulowi Ellisowi
zaszczytny tytuł
Najlepszego Lidera Klanów w Karolinie Północnej w 1971 roku”.
W porządku.
- I co ty na to? - Hej.
Jak to się nie nadajesz? Dziś wieczorem głosowanie.
Znajdziecie kogoś innego.
Nie mamy kogo, Maddy.
Sama wszystko widziałaś. Nikt nie może cię zastąpić.
Skąd te wątpliwości?
- Co się stało? - Nic.
Ja po prostu...
To nic takiego.
Wszystko jest w porządku. Wybaczcie.
Maddy Mays nie chce głosować.
Nagle.
- Co jej zrobiłeś? - Ann...
Nie uciszaj mnie.
Ty tchórzu.
- Nie jestem tchórzem. - Ależ jesteś.
Tu jej nie przekonałeś, bo ludzie mają własne zdanie.
Nie wygrałeś tu, więc zrobiłeś to po swojemu.
- Nie muszę tego słuchać. - Dzisiaj musisz.
Czego tak bardzo się boisz?
- Nie boję się. - Oczywiście, że tak.
Boisz się utraty kontroli.
Boisz się, że stracisz to, czego nawet nie masz.
Jesteś biedny. Podobnie jak my, masz jedynie same problemy.
Ty i kontrola.
Prędzej odkryją życie na księżycu.
Jesteś większym tchórzem, niż sądziłam.
Wiadomości, godzina 17.00.
W związku z głosowaniem, które odbędzie się za kilka godzin,
oddajemy głos reporterowi Kenowi Meadowsowi,
który rozmawiał dziś z uczniami zebranymi wokół budynku.
Będzie dobrze?
Możliwe, że tak.
Też tak sądzę.
- A ja nie. - Czemu?
Bo mój pierwszy dzień w tej szkole
skończył się bójką.
Ale nie było źle.
Nieważne do jakiej szkoły się chodzi.
Wszędzie uczysz się tak samo.
Ja próbuję się zapisać do mojej nowej szkoły.
Kto się bardziej przejmuje, pani czy córka?
Ja martwię się o nią,
a ona obawia się o swoje wykształcenie.
Laverne, rozmawiałem z mamą.
Podobno trochę się martwisz.
- Nawet bardzo. - Dlaczego?
Ponieważ wolałabym być pewna ich decyzji
i chciałabym, żeby wiedzieli, co robią.
Sądzę, że to się uda,
jeśli wszyscy ze sobą współpracują, bo...
To nie jest już pierwszy raz.
I w końcu trzeba się zjednoczyć.
I nie uważam, że...
Świetnie się spisałaś, Ann.
Nie.
Nie damy tym ludziom tego, po co tutaj przyszli.
Nieprawda. Niektórzy będą zachwyceni.
Nigdy nie uważałam, że podlizujesz się białym.
Uważałaś.
- Swarliwa Annie, co? - Nie zapominaj o tym.
Witajcie wszyscy.
Przeszliśmy długą drogę, moi drodzy.
Przez ostatnie tygodnie pokazaliście ogromne poświęcenie
i bez względu na rezultat, powinniście być z siebie dumni.
Rezolucja przedłożona przez was senatowi jest jasna.
Jest dobrze przemyślana, a przede wszystkim jest odważna.
Składa się z trzech części.
Po odczytaniu każdej z nich,
poproszę członków senatu o oddanie swoich głosów.
By zostały przyjęte, musi je poprzeć dwie trzecie głosów.
Czyli dokładnie osiem osób.
Część pierwsza.
Każdego roku dwóch uczniów, czarny i biały, zostanie powołanych
do rady szkół w Durham.
Głosuję za.
ZA: 3 PRZECIW: 1
Pan Watford.
Głosuję przeciwko.
Za: 7 Przeciw: 2
Głosuję za.
Część pierwsza przyjęta ośmioma głosami.
PRZYJĘTO
Część druga.
W budżecie szkoły uwzględnione zostaną letnie zajęcia,
które pozwolą czarnym uczniom zrównać się poziomem z rówieśnikami.
Pan Weeks.
Głosuję przeciwko.
Pan Cox.
Głosuję za.
ZA: 5 PRZECIW: 1
Głosuję za.
Część druga przyjęta ośmioma głosami.
PRZYJĘTO
Część trzecia.
Integracja w szkołach.
W skrócie:
całkowita i natychmiastowa integracja rasowa,
począwszy już od przyszłego semestru szkolnego.
Przez „całkowitą integrację” rozumie się stosunek rasy uczniów,
który w żadnej ze szkół nie przekracza różnicy 25 procent.
Co więcej, aby móc zrealizować te założenia,
uczniom zapewniony zostanie transport do szkoły.
Zaczynamy głosowanie z tej strony, od pani Wilson.
Głosuję za.
Pan Watford.
Głosuję przeciwko.
Pan Mose.
Głosuję za.
Pan Weeks.
Jestem absolutnie przeciwko.
Pan Cox.
Jestem absolutnie za.
ZA: 3 PRZECIW: 2
Panie Trombley.
Dziękuję, panie Riddick.
Wierzę w integrację i jestem za.
To i tak nic nie zmienia.
ZA: 4 PRZECIW: 2
Wielebny.
Idąc za głosem Pana,
z dumą głosuję na tak.
ZA: 5 PRZECIW: 2
Panna Mays.
Mimo, iż sądzę, że kiedyś należy to rozważyć,
nie uważam, by teraz była dobra pora na integrację.
Głosuję przeciwko.
Hej.
ZA: 5 PRZECIW: 3
Pan Clement.
To dla mnie zaszczyt, że mogłem tak wielu z was poznać
przez te kilka tygodni
i pracować nad tak istotnymi kwestiami.
I pomimo, iż obawiam się, że mój głos niczego już nie zmieni,
nadal go oddam.
Jestem za integracją rasową w szkołach.
Pan Keith.
Nie.
Panno Atwater.
Tak.
Chyba w końcu zamknęliśmy jej gębę.
I pan Ellis.
Dobra.
Dziękuję.
Ja...
Dziękuję.
Zgodzę się ze słowami pana Clementa.
Fajnie było niektórych z was poznać i...
Wiem, że wielu będzie zawiedzionych wynikiem tego głosowania.
Ja...
Zanim zagłosuję...
Chciałbym wam coś pokazać.
Oto moja karta członkowska Klanu.
Dostałem ją 12 lat temu.
Od tamtej pory się z nią nie rozstaje.
Płakałem, gdy mi ją wręczono,
a uczono mnie w domu, że mężczyźni nie płaczą.
Ale i tak się rozpłakałem.
Po raz pierwszy w życiu nie czułem się samotny.
Jasne, miałem żonę i dzieci.
Ale mówię o innym rodzaju samotności.
Jako mężczyzna musisz dbać o rodzinę.
A ja miałem z tym problem.
Było nam ciężko.
Zatem...
Nagle stałem się częścią czegoś.
Czegoś, co było większe niż ja.
A gdy zostałem liderem, cieszyłem się jak dziecko.
Biedny C.P. Ellis jest liderem?
Panuje tam prawdziwe braterstwo.
Członkowie Klanu dbają o siebie nawzajem.
Nikt nie jest wykluczony. Każdy robi coś dla drugiej osoby.
Nawet na tej karcie napisano: „non silba sed anthar”,
co oznacza: „dobro innych ponad swoje”.
To nasze motto.
Ale mam teraz problem.
Mam problem,
ponieważ to dzieje się tutaj, ludzie pomagają sobie nawzajem.
Przez ostatnie dwa tygodnie wielu ludzi zrobiło coś dla innych.
I to nie tylko biali.
Wielu czarnych również pomaga innym.
Ale jestem liderem Klanu, powinienem ich nienawidzić.
Nauczam innych, by nienawidzili czarnych.
Powinni być dla nas zagrożeniem.
Jeśli sam bym w to nie wierzył,
to nie mógłbym sprawować funkcji lidera Klanu.
I nie wierzę.
Więc mam problem...
bo już dłużej tego nie potrzebuję.
Panie Riddick, jestem za.
Jezu!
PRZYJĘTO
C.P.?
Słucham.
Gdzie jest klucz?
- Cholera! - Gdzie klucz?
Dzwoń po straż.
Dalej.
Dziękuję.
Następnym punktem obrad jest przyjęcie rezolucji obywatelskiej.
Rada zaprasza pannę Atwater.
Halo?
Już, panie Ellis.
Ile?
Straciliśmy jakieś 2500 litrów.
Ma pan szczęście, że nie było wybuchu.
Tak.
Chce pan uzupełnić paliwo? Mogę jutro podstawić cysternę.
Nie, poczekam do końca miesiąca.
Jasne.
- Co to? - Musi pan podpisać.
Dziękuję.
W razie czego, proszę dzwonić.
Panie Ellis.
Zrozumiem, jeśli musi mnie pan zwolnić. Przynajmniej dopóki się pan nie odkuje.
Doceniam to, Jeb, ale jeszcze nie jest tak źle.
Więc leć na przerwę i coś zjedz.
- Dobrze, panie Ellis. - Dobra.
Mam nadzieję, że nie chcecie, żebym znów czemuś przewodniczył.
Nie. Przyjechałem się tylko pożegnać.
- Wracasz do Raleigh? - Wracam do Raleigh.
- A ty co kombinujesz? - Pomagam innym, znasz mnie.
- Taka już jesteś, prawda? - Zgadza się.
Szkoda, że cię nie było, gdy przekazaliśmy im rezolucję.
Carvie Oldham nawet się tam nie pojawił.
Chciałbym to widzieć.
Jak ci się wiedzie?
Mieliśmy tu małe kłopoty.
Próbuję to naprawić.
Słyszeliśmy.
Przykro mi, C.P.
W porządku, to i tak nie ma znaczenia.
Nikt już nie kupuje ode mnie paliwa.
Cóż...
być może sprawy się jakoś ułożą.
Czemu się uśmiechasz?
Taka już jestem, C.P.
Wiesz o tym. Taka właśnie jestem.
Hej, Jeb, mamy klientów.
Paliwo?
Dzień dobry.
- Tankujemy? - Witam.
- Żaden problem. - W porządku.
ANN I C.P. ODWIEDZILI UCZELNIE W CAŁYM KRAJU,
BY OPOWIEDZIEĆ O SWOICH DOŚWIADCZENIACH.
Swoim niewyparzonym językiem potrafiłaby zdenerwować każdego.
Ale gdzie nie byłem, zawsze gdy otwierałem gazetę,
widziałem Ann Atwater pod radą miasta, komisją okręgową,
bojkotującą w galerii handlowej
lub w centrum pod sklepem Woolworth.
On skandował, krzyczał
i było tam pełno członków Klanu.
Tamtego wieczora, gdy C.P. szalał z wściekłości,
miałam ochotę odrąbać mu głowę.
Po pierwszym spotkaniu wróciłem do domu i pomyślałem:
„Przecież to jest czyste szaleństwo.
Nie chcę tego robić.
Przecież mogę zająć się w życiu czymś innym”.
BILL RIDDICK PROWADZIŁ DIALOG WŚRÓD INNYCH SPOŁECZNOŚCI
I WYDAŁ NA TEN TEMAT KSIĄŻKĘ.
Ta historia została opisana w gazecie „Washington Post”.
„Czarny nazywa członka Klanu bratem”.
Gdy mój ojciec przeczytał ten artykuł w gazecie,
uznał, że postradałem zmysły.
HOWARD CLEMENT ZASIADŁ W RADZIE MIASTA DURHAM,
GDZIE PRACOWAŁ PRZEZ PONAD 30 LAT.
Zostając moim przyjacielem, C.P. stracił naprawdę wiele.
Niczego nie zmienisz, jeśli nie zapłacisz za to ceny.
Dobrze się o tym przekonałem.
W końcu będziesz musiał za to zapłacić.
Staliśmy się sobie bliscy i nadal jesteśmy.
Choć czasem mnie denerwuje, to nasza przyjaźń przetrwała
i już od 30 lat jesteśmy przyjaciółmi.
C.P. ELLIS DZIAŁAŁ NA RZECZ ZWIĄZKÓW ZAWODOWYCH.
ZMARŁ W 2005 ROKU.
ANN WYGŁOSIŁA PRZEMOWĘ NA JEGO POGRZEBIE.
KONTYNUOWAŁA SWĄ PRACĘ AŻ DO ŚMIERCI W 2016.
Niemal każda społeczność ma swoich C.P. Ellisa i Ann Atwater.
Należy ich jedynie połączyć
i pozwolić doświadczyć tego, czego my doświadczyliśmy w Durham.
FILM NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
THE BEST OF ENEMIES AUTORSTWA
OSHY GRAY DAVIDSONA.
Tłumaczenie napisów: Piotr Lipiec